Szkoła górnicza

zsg RadlinZ dniem 1 września 1950 roku została otwarta Szkoła Przemysłowa Górnicza w Radlinie, która od 1 lutego 1952 roku otrzymała w użytkowanie nowy budynek szkolny, usytuowany przy obecnej ulicy Orkana. Mimo wielokrotnej zmiany nazwy w dalszych latach, istotnym zadaniem szkoły było kształcenie młodzieży dla potrzeb kopalń węgla kamiennego, przede wszystkim kopalni „Marcel”, na co wskazuje obowiązująca od 1959r. nazwa: Zasadnicza Szkoła Górnicza Kopalni Węgla Kamiennego „Marcel” w Radlinie.
W roku szkolnym 1962/1963 otwarto internat mogący pomieścić około 300 uczniów, głównie zwerbowanych spoza powiatu wodzisławskiego. Początkowo szkoła kształciła pracowników w podstawowych specjalnościach jak: górnik węgla, mechanik, górnik elektryk. Później zakres specjalności został poszerzony. Do roku 1952 obowiązywał dwuletni cykl nauczania, od roku szkolnego 1953/1954 trzyletni.

orkiestra 1

W latach 1975-1979 funkcjonowała też Szkoła Podstawowa dla Pracujących, gdzie uczniowie mogli uzupełnić wykształcenie podstawowe, a zarazem zdobyć zawód górnika. Zamykanie kopalń po transformacji polityczno-gospodarczej w Polsce spowodowało brak zainteresowania zawodem górniczym, co było jedną z głównych przyczyn likwidacji szkół górniczych. W roku 1997 opuścili szkołę ostatni absolwenci. Zaprzestano kształcić młodzież do fizycznej pracy w kopalni. Na przestrzeni 47-letniej działalności, radlińską Szkołę Górniczą opuściło 5 684 absolwentów. Wśród nich znajdowało się około 65% górników, 14% elektryków, 12% mechaników i 7 % pracowników przeróbki mechanicznej. Od roku 2002 w budynku byłej Szkoły Górniczej mieści się Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych, którego pełna nazwa od 2005 roku brzmi: Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych im. Sejmu Śląskiego w Radlinie.

 

Tarcza

 

Ciekawostki:

  • W latach 1950-1954 Szkoła Przemysłowa Górnicza w  Radlinie kształciła również dziewczęta w zawodzie mechanika. W tym czasie opuściły szkołę 64 absolwentki.
  • Do popularyzacji szkoły przyczyniła się szkolna orkiestra dęta. Szeroko znane były jej publiczne występy i wyróżnienia w konkursach.
  • Uczniowie przykopalnianych zasadniczych szkół górniczych korzystali z licznych przywilejów jak miesięczna pomoc materialna w gotówce, pełne umundurowanie, bezpłatne podręczniki, zeszyty i przybory szkolne, mieszkanie w internacie dla zamiejscowych, premie pieniężne za dobre i średnie postępy w nauce i inne świadczenia.
  • W 2011 roku ukazała się książka monograficzna pt.: „Zasadnicza Szkoła Górnicza KWK Marcel w Radlinie”. Autorem i wydawcą jest były wicedyrektor tej szkoły mgr Aleksander Gościniak.